Rzeźby i ozdoby na obszarach malowniczych zazwyczaj posiadają następujące podstawowe cechy:
Dostępność publiczna i integracja środowiskowa: Jako forma sztuki publicznej rzeźby i ozdoby w obszarach malowniczych podkreślają harmonię i jedność z otaczającym środowiskiem naturalnym lub kulturowym, koncentrując się na „lokalnym znaczeniu” i „współczesnym klimacie”, często płynnie integrując się z ogrodami, architekturą i układami krajobrazu.
Wysoka trwałość materiału: ze względu na-długoterminowe ustawienie na zewnątrz często wykorzystuje się w nich materiały odporne na wiatr, deszcz i promieniowanie ultrafioletowe, takie jak miedź, stal nierdzewna, żywica z włókna szklanego i kamień naturalny (np. granit, biały marmur, bluestone), co zapewnia długoterminową stabilność.
Różnorodne formy i bogate style: Obejmują dwa główne style: realistyczny i abstrakcyjny. Realistyczne rzeźby, takie jak postacie i rzeźby zwierząt (np. kamienne byki, głowy smoków z włókna szklanego), są żywe i realistyczne; abstrakcyjne rzeźby przekazują koncepcje tematyczne poprzez formy geometryczne lub projekty symboliczne.
Wielo-funkcjonalne: w zależności od przeznaczenia można je podzielić na cztery typy: pamiątkowe, tematyczne, dekoracyjne i wystawowe. Mogą upiększać otoczenie, podnosić artystyczną atmosferę, nieść konotacje kulturowe, wyznaczać układ przestrzenny czy przekazywać informacje historyczne.
Rozmiar dopasowany do instalacji: od małych elementów dekoracyjnych do wnętrz (takich jak kamienna rzeźba Shoushan z czasów dynastii Qing o wysokości 27 cm) po duże rzeźby zewnętrzne (takie jak realistyczny model dinozaura o wysokości ponad 10 metrów) wybór rozmiaru musi pasować do przestrzeni montażowej, aby osiągnąć wizualną harmonię i równowagę funkcjonalną.
Silna symbolika kulturowa: wiele rzeźb ma specyficzne konotacje kulturowe. Na przykład kamienny wół symbolizuje „hossę” i szczęście; posąg Guanyina ucieleśnia współczucie i ochronę; a projekty smoków i feniksów przenoszą pomyślność i szczęście, wzmacniając tożsamość kulturową miejsca.